X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

  دیرباز شهرمان بندرلنگه را بندر مروارید می نامیده اند مُروارید یا دُر، گوهری است معمولا سفید و درخشان که در اندرون برخی از نرم‌تنان دوکفه‌ای مانند صدف مروارید به وجود می‌‌آید. وقتی جسمی خارجی مانند ذره‌ای شن بین صدف و پوسته او قرار بگیرد جانور لایه‌هایی مرکب از ماده آلی شاخی کونچیولین و بلورهای کلسیت یا آراگونیت را به دور جسم خارجی ترشح می‌کند. از این لایه‌های هم‌مرکز رفته رفته مروارید شکل می‌گیرد

مروارید
ترکیب شیمیایی:  کربنات کلسیم (آراگونیت در لایه های خارجی) حدود 82-86 درصد – مواد صدفی 10-14 درصد- آب 2درصد
سیستم کریستالی : آراگونیت – ارتورومبیک با کریستال هایی به صورت شعاعی
 ضریب شکست(RI): 1.53-1.69
سختی: 5/2-5/4
(SG) وزن مخصوص: 2.6-2.78
رخ : ندارد
حساسیت حرارتی: دارد
نکات مهم در نگهداری: دور از حرارت و مواد شیمیایی نظیر مواد معطر و سایر ترکیبات  آن نگهداری شود
بهسازی: رنگ آمیزی معمول است.
مروارید یکی از قدیمی ترین سنگ های قیمتی است که قدمت استفاده از آن به حدود 2500 سال قبل بر میگردد. نمونه های طبیعی آن بسیار کمیاب است. زیرا در بین چندین میلیون صدف تنها یکی می تواند مروارید را در خود پرورش دهد.پرورش مروارید از حدود  سال1910 در کشور ژاپن آغاز شد که نه تنها مقدار زیادی مروارید تولید شد بلکه اندازه این مروارید ها بزرگ بودند.دوکفه ای اویستر بهترین و شناخته شده ترین منبع ویا موجود برای پرورش مروارید است . در زمان پرورش همراه مروارید سایر اجزای موجود نظیر ماهیچه ها نیز تولید می شود. برای تولید مروارید به یک تحریک کننده (اغلب یک دانه ماسه ) نیاز است که این محرک را در عمق پوسته بدن جانور قرار میدهند تا دوکفه ای نتواند این جسم خارجی را دفع کند. سیستم تولیدی بدن جانور شروع به ترشح پوششی ازجنس کربنات کلسیم بدور هسته محرک قرار گرفته در بدن خود می کند. جنس صدف جانور ترکیبی از کانی آراگونیت با لایه هایی از جنس مواد صدفی است (آراگونیت کانی سوزنی شکل است که به صورت شعاعی رشد می کند.)  بین 4 تا 6 هفته طول می کشد تا اویستر شروع به ترشح لایه های کربنات کلسیم بدور هسته کند. یا به عبارتی این مدت زمانی است که اویستر نیاز دارد تا بافت ماهیچه ای آسیب دیده خود را ترمیم کند بعد از بهبودی صدف های اویستر به عمق 7 تا 10 فوتی زیر سطح آب انتقال می یابند و بعد از  این زمان آنها  حدود 3 تا 6 سال فرصت رشد کردن میابند.مروارید های پرورشی آب های شرین و شور از نظر ظاهر در گذشته با یکدیگر متفاوت بودند. اما امروزه با روش های جدید پرورشی در زمان درجه بندی نمی توان بین مروارید های آب شیرین و شور تفاوتی قائل شد.آلودگی آب های شیرین بطور قابل توجهی کیفیت مروارید های پرورشی در کشور ژاپن را کاهش داده استارزش گذاری بر روی مروارید اغلب وابسته به ضخامت و کیفیت صدف می باشد سایر فاکتورها در ارزش گذاری مروارید شامل اندازه ( مخصوصا در نوع گرد) شکل و رنگ است. عموما بالاترین قیمت برای مروارید های بزرگ , گرد, خوش رنگ تعیین می شود یا به عبارتی این مروارید ها دارای قیمت بالایی هستند.نکات مهم در نگهداری مروارید :مروارید گوهر بسیار حساسی است و نیاز به نگهداری ویژه دارند. تا زمانیکه آنها نرم هستند باید آنها را از تماس با سایر اشیا محافظت کرد و آنها را در محلی مناسب نگهداری کرد. زمانیکه به مرحله ای رسیدند که آماده خروج شدند بایستی آنها را از برخی مواد شیمیایی نظیر اسپری گازی مورد استفاده برای مو , عطر ها و غیره محافظت کرد. این مواد باعث خرابی وصدمه زدن به مروارید ها می شوند. مروارید ها را بایستی با صابون های ملایم ( بدون دیترجنت) و آب با دمای اتاق شستشو کرد. تحت هیچ شرایط محیطی نباید آنها را در تمیز کننده های اولتراسونیک و یا تمیز کننده دارای بخار قرار داد و به هیچ وجه نباید آنها را در تمیز کننده هایی شیمیایی فرو برد.سنگ متعلق به خرداد ماه مروارید بوده  دارای خواص درمانی زیر است :مرواریدها برای زخم معده بسیار موثرند و از روده ها محافظت می کنند .برای تب و سر درد ها مفید هستند اعصاب ،غدد فوق کلیه،طحال و عضلات را تقویت می کند . مروارید ها تغییرات ناگهانی خلق و خوی ،اظطراب و نگرانی ها را ازبین می برد و ابتکار و الهام به ما می دهد
*****************************************************************************
 از دیرباز شهرمان بندرلنگه را بندر مروارید می نامیده اند
مُروارید یا دُر، گوهری است معمولا سفید و درخشان که در اندرون برخی از نرم‌تنان دوکفه‌ای مانند صدف مروارید به وجود می‌‌آید.
وقتی جسمی خارجی مانند ذره‌ای شن بین صدف و پوسته او قرار بگیرد جانور لایه‌هایی مرکب از ماده آلی شاخی کونچیولین و بلورهای کلسیت یا آراگونیت را به دور جسم خارجی ترشح می‌کند. از این لایه‌های هم‌مرکز رفته رفته مروارید شکل می‌گیرد. جنس مروارید با جنس دیواره درون صدف یکسان است. شکل مروارید اغلب نزدیک به کره است هرچند به شکل‌های دیگر مانند گلابی و دکمه و حتی شکل‌های نامنظم هم دیده می‌شود. درشتی آن به درشتی دانه خشخاش تا تخم کبوتر است. رنگ مروارید اغلب سفید است ولی ممکن است به رنگ‌های صورتی و زرد و سبز و آبی و قهوه‌ای و سیاه نیز دیده شود. مروارید در خلیج فارس و اقیانوس هند و استرالیا صید می‌شود.
در قرن بیستم پرورش مروارید نیز رایج شد. برای تهیه مروارید پرورشی (که گاه مروارید مصنوعی نیز نامیده می‌شود) با سوراخ کردن پوسته صدف، یک قطعه مروارید بسیار کوچک را در درون صدف قرار می‌دهند تا جانور لایه‌هایی به دور آن ایجاد کند.
مروارید جزو سنگ‌ها نیست، اما در گروه‌ گوهرها قرار دارد. این‌ گوهر زیبا را مظهر پاکی ، زیبایی‌ و ظرافت‌ می‌دانند و بشر از چندین‌ هزار سال‌ پیش‌ آن‌ را می ‌شناخته‌ است.
یک‌ دانه‌ مروارید یا یک‌ رشته‌ مروارید وقتی‌ ارزش‌ و قیمت‌ دارد که‌ گوهر ، صافی‌ و درخشش‌ طبیعی‌ داشته‌ باشد. با مروارید جواهراتی‌ چون‌ انگشتر، گردنبند ، سنجاق‌ سینه‌ و دستبند ساخته‌ می‌ شود.
اعراب‌ و هندوها از گذشته ‌های‌ دور شیفته‌ مروارید بوده‌اند و بر طبق‌ روایات‌ اعتقاد داشتند که‌ این‌ گوهر از قطرات‌ شبنم‌ - که‌ شب‌هنگام‌ از آسمان‌ به‌ دریا فرو می ‌ریزد و در دل‌ صدف‌ها جای‌ می‌ گیرد - به‌ وجود می ‌آید. هندوها بر این‌ باور بوده‌اند که‌ همراه‌ مروارید بخت‌ بلند هم‌ به‌ آدمی‌ روی‌ می ‌آورد، به‌ همین‌ دلیل‌ به‌ نوعروسان‌ مروارید هدیه‌ می‌ دهند.
در ایران‌ نیز در گذشته‌ و عصر حاضر رسم‌ بر این‌ بوده‌ که‌ در مراسم‌ عقد یا عروسی‌، مادرشوهر یک‌ رشته‌ مروارید به‌ عروس‌ خود هدیه‌ می ‌کرده‌ است. بسیاری‌ افراد همراه‌ داشتن‌ مروارید را برای‌ خود لازم‌ می ‌دانند و آن‌ را سرچشمه‌ شانس‌ و نیکبختی‌ خویش‌ به‌ حساب‌ می‌آورند. علت‌ این‌ اعتقاد به‌ محل‌ تولید و پیدایش‌ این‌ گوهر، یعنی‌ آب‌ ، برمی‌گردد.
عمر مروارید 100 تا 150 سال‌ است. در گذشته‌ فقط‌ در سواحل‌ دریاهای‌ آب‌ گرم مروارید یافت‌ می ‌شد که‌ بدون‌ شک‌ مهمترین‌ آن‌ خلیج‌ فارس‌ بوده‌ است. بحرین‌ نیز یکی‌ از مراکز خرید و فروش‌ مروارید بوده‌ است. هم اکنون به‌ دلیل‌ پرورش‌ انبوه‌ در دیگر مناطق‌ دنیا در این‌ مناطق، تولید، صید و پرورش‌ مروارید رونق‌ کمتری‌ دارد. امروزه‌ بیشتر مرواریدها از سواحل‌ ژاپن ، چین ، هندوستان‌ و مرواریدهای‌ درشت‌ - که‌ به‌ صورت‌ گلابی‌ یا گِـرد با طیف‌ رنگی‌ بسیار وجود دارند - از سواحل‌ استرالیا و هائیتی‌ وارد بازارها می ‌شوند.
اشاره‌ می‌شود، از اواخر قرن‌ نوزدهم، صنعت‌ پرورش‌ مروارید در ژاپن‌ پایه‌ گذاری‌ شد و از سال‌ 1920 مرواریدهای‌ پرورشی‌ به‌ صورت‌ انبوه‌ وارد بازارهای‌ بین‌المللی‌ شد. برای‌ تهیه‌ این‌ نوع‌ مروارید روی‌ صدف‌ جراحی‌ انجام‌ می‌ شود و عضو تشکیل‌ دهنده‌ مروارید را جایگزین‌ می ‌کنند. سپس‌ طی‌ یک‌ تا دو سال‌ مروارید در درون‌ صدف‌ تشکیل‌ می ‌شود.
مروارید را براساس‌ شش‌ معیار ارزیابی‌ می‌کنند:
لایه‌ صدفی؛ گوهر؛ رنگ؛ شکل؛ اندازه؛ بی‌نقص ‌بودن
لایه‌ صدفی‌ بستگی‌ به‌ زمان‌ وجود مروارید در درون‌ صدف‌ دارد و هر چه‌ این‌ لایه‌ ضخیم ‌تر باشد ، ارزش‌ مروارید بیشتر خواهد بود. این‌ لایه‌ در اصطلاح‌ عامیانه‌ و بعضی‌ از جواهر فروشان‌ به‌ چند پوست ‌بودن‌ مشهور است ؛ برای‌ مثال‌ می ‌گویند سه‌ پوست، یا یک‌ پوست،‌ که‌ منظور ضخامت‌ لایه‌ است. منظور از گوهر مروارید درخشش‌ آن‌ است‌ که‌ باید مات‌ و کدر نباشد.
مرغوب ‌ترین‌ رنگ‌ مروارید، سفید و سفید مایل‌ به‌ صورتی‌ است، چون‌ با رنگ‌ پوست‌ اکثر انسان ‌ها متناسب‌ است بهترین  شکل‌ آن‌ نیز کروی‌ است‌ و هر چه‌ مروارید گردتر و درشت‌ تر باشد گرانبهاتر است.